نازایی بهعنوان ناتوانی در بارداری خودبهخودی با داشتن رابطه جنسی منظم در طی حداقل یک سال تعریف میشود. شیوع کلی زوجهای دارای نازایی ۱۵٪ است.
نازایی اولیه
نازایی اولیه زمانی است که یک زن هرگز باردار نشده است (نازا یا nulliparous). شیوع نازایی اولیه با افزایش سن بیشتر میشود: زنان ۱۵-۳۴ ساله (۷.۳٪-۹٪)، ۳۵-۳۹ ساله (۲۵٪)، و ۴۰-۴۴ ساله (۳۰٪).
نازایی ثانویه
نازایی ثانویه زمانی رخ میدهد که زنی قبلاً باردار شده و زایمان کرده، اما اکنون دچار نازایی شده است.
علل نازایی
علل نازایی را میتوان بر اساس دادههای جمعیتی به عوامل زیر تقسیم کرد. این عوامل هم در نازایی اولیه و هم در نازایی ثانویه وجود دارند:
- عامل مردانه (هیپوگنادیسم، نقصهای بعد از بیضه، اختلال عملکرد لولههای منیساز) – ۲۶٪-۵۰٪
- اختلال تخمکگذاری (عدم تخمکگذاری، سندرم تخمدان پلیکیستیک [PCOS]) – ۲۱٪
- آسیب لولهای (بیماری التهابی لگن) – ۱۴٪
- اندومتریوز (بافت زخمی که لولههای فالوپ را تحت تأثیر قرار میدهد) – ۶٪
- مشکلات مقاربتی (روانشناختی، اختلافات زناشویی) – ۶٪
- عامل دهانه رحم (تنگی دهانه رحم) – ۳٪
- ناشناخته – ۲۸٪-۳۰٪
عوامل ژنتیکی
احتمال ارتباط ژنتیکی با نازایی وجود دارد که شامل واریانتهایی در ژنهای BRCA1 و BRCA2، در میان سایر ژنها، میشود.